Ethiopia: Embracing Development and Security Means Embracing Free Expression By: Birtukan Mideksa

Ethiopia: Embracing Development and Security Means Embracing Free Expression
By: Birtukan Mideksa

Last week, Washington D.C. hosted the US-Africa Leaders Summit, where over 50 African heads of state discussed important issues ranging from public health to trade and development. I was honored to participate in a parallel civil society conference that highlighted the challenges faced by civic leaders on the continent, including the all too prevalent crack-down on free expression.

During the summit, participants repeatedly noted that respect for fundamental human rights, including freedom of expression, is critical for sustainable economic growth. The press is a vital component of society, allowing diverse voices to be heard and balancing the power between the government and the people. The independent media also plays a particularly important role in combating corruption as it oversees how governments spend development and aid money.

In his post-summit address, President Barack Obama echoed these sentiments, noting that “even though leaders don’t always like it, the media plays a crucial role in assuring people that they have the proper information to evaluate the policies that their leaders are pursuing” and that “nations that uphold these rights and principles will ultimately be more prosperous and more economically successful.” Secretary of State John Kerry—who spoke at the civil society forum—reiterated the belief that “when people can trust their government and rely on its accountability and transparency on justice, that society flourishes and is more prosperous and more stable than others.”

According to Secretary Kerry, the U.S. “will continue to support press freedom, including for journalists charged with terrorism or imprisoned on arbitrary grounds.” However, one of the United States’ most important security and development allies in Africa, my home country of Ethiopia, is also one of the continent’s worst jailers of the press.

On April 25 and 26, less than three months before President Obama highlighted the importance of a free press, three independent journalists and six bloggers were arrested and eventually charged under Ethiopia’s widely-criticized 2009 Anti-Terrorism Proclamation. The journalists were known to write on a wide range of topics, including corruption. The bloggers, for their part, were part of group called “Zone 9,” which had a large following on social media and were known for their campaign to promote the rights provided under Ethiopia’s constitution. They were all arrested shortly after Zone 9 posted an announcement on Facebook indicating that the group would begin blogging again after a seven month hiatus.

The six bloggers and three journalists were held without any formal charges against them for over two and a half months and were finally charged on July 18. In response, 41 NGOs sent a letter to Ethiopian Prime Minister Hailemariam Desalegn calling on his government to immediately release the detainees and revise the law. The U.S. government has also condemned such an abuse of anti-terror legislation. Secretary Kerry publicly expressed his concern about the arrests during a visit to Addis Ababa just days after the they were detained. He specifically mentioned blogger Natnail Feleke, with whom he had met on a previous visit, and adamantly insisted that the Anti-Terrorism Proclamation should not be used as a mechanism to curb the free exchange of ideas.

Unfortunately, what happened to these independent journalists and bloggers is neither new nor surprising.

On September 14, 2011, Eskinder Nega, a prominent journalist and human rights defender, was arrested and charged under the Anti-Terrorism Proclamation. Ten months later, he was sentenced to 18 years in prison. While the Ethiopian government asserts that Mr. Nega’s prosecution is unrelated to his work as a journalist, an independent inquiry found otherwise. In Opinion No. 62/2012, the UN Working Group on Arbitrary Detention held that Mr. Nega’s imprisonment violated Ethiopia’s obligations under international law. In addition to procedural violations, the Working Group found Mr. Nega’s detention resulted directly from his exercise of free expression. They concluded that the overly broad offenses established by the 2009 Anti-Terrorism Proclamation constituted “an unjustified restriction on expression rights and on fair trial rights.” Thus far, however, the government has ignored the Working Group’s call to release and compensate Mr. Nega. It also continues to imprison journalists Reeyot Alemu and Woubshet Taye on similar grounds.

Other international bodies have also criticized the use of anti-terror laws against journalist, including the African Commission on Human and Peoples’ Rights and five United Nations special procedure mandate holders. During Ethiopia’s Universal Periodic Review earlier this year, a number of countries, including the United States, raised similar concerns. Most recently, the UN High Commissioner for Human Rights, Navi Pillay, denounced the arrests of journalists and bloggers declaring that “the fight against terrorism cannot serve as an excuse to intimidate and silence journalists, bloggers, human rights activists and members of civil society organizations. And working with foreign human rights organisations cannot be considered a crime.”

The Ethiopian government has long relied on the same arguments to defend its actions—falsely claiming that the Anti-Terrorism Proclamation copies equivalent European standards. The international community can no longer tolerate these kinds of wholly inadequate explanations, especially when respect for human rights impacts the prospects for growth and security on the continent so greatly. If we are serious about development and peace in Africa, we need to hold the Ethiopian government accountable and reinforce the proposition that there can be no robust, sustainable growth without respect for the fundamental rights for all Africans.

Birtukan Mideksa is former federal judge, political leader, and prisoner of conscience in Ethiopia. She has held fellowships with the National Endowment for Democracy and Harvard University and is a member of Freedom Now’s Board of Advisors.


‹‹አያ ጅቦ ሳታመኻኝ ብላኝ›› - ከዞን9 ጦማሪያን አንዱ "በፍቃዱ ዘ ሀይሉ " ከእስር ቤት ከላከው ማስታወሻ

‹‹ታዲያ ጥፋቴ ምንድን ነው ትላለህ?!››፣ ብሎኛል አንዱ መርማሪዬ ስለዞን ዘጠኝ እና እኔም እራሴ እንደጦማሪም እንደአራማጅ ተራማጅም ሠራሁ የምላቸውን ነገሮች ዝርዝር ነግሬው ሳበቃ፡፡ በኋላ ላይ በእስር ቤት ቋንቋ ከ‹‹አባሪዎቼ›› ጋር መገናኘት ከተፈቀደልን በኋላ ስንጠያየቅ  ለካስ ሁላችንም ይቺኑ ጥያቄ ተጠይቀናል፡፡ ይኼ ነው እንግዲህ የምርመራችንን ሒደት የሚገልፀው ጥያቄ፡፡ ‹‹ተጠርጥረን›› የተያዝንበትን ጉዳይ የሚያረጋግጥ ሥራ ሠርተን ባለመገኘታችን (ወይም ‹‹ባለመናገራችን››) ታዲያ ጥፋትህ ምንድን ነው? ተባልን፡፡ ምርመራው የኛን ነፃ መሆን አለመሆን ለማጣራት ሳይሆን ጥፋት ለማግኘት ነበር፡፡ ብዙዎች ‹መንግሥት ዞን ዘጠኝን ለምን ሁለት ዓመት እንደታገሠው› ግራ በመጋባት ይጠይቃሉ፤ ባሕሪው አይደለምና፡፡ የኢትዮጵያ ሀሳብን የመግለጽ ነጻነት ምኅዳር በቀላሉ እንደገመቱት ተይዘን፣ ተመርምረንና ‹‹ተገኘባችሁ›› የተባልነው ‹‹ የግንቦት 7 [እና ኦነግም ጭምር] አባልነት [ብሎም ግብ አስፈጻሚነት] ›› በሽታ ለተከሳሽነት አብቅቶናል፡፡ ቀጣዩ የክርክር ሂደት ነው፡፡
ከዚያ በፊት ግን ዞን ዘጠኝን በሩቅም በቅርብም የሚያውቁ በግራ መጋባት መልስ እንደሚሹ በማሰብ ይቺን አጭር ማስታወሻ ለመጻፍ ተገድጃለሁ፡፡ የእስራችን ሂደት ምን ይመስላል? የምርመራችንስ? እውን የግንቦት ሰባት አባል ነን? [ታዲያ] ለምን ታሰርን? በቅርቡ እንፈታ ይሆን?

ደቂቅም ይሁን ሊቅ ስለኢትዮጵያ ፖለቲካዊ እውነታ የሚጽፍ ማንኛውም ሰው [ኢትዮጵያ ውስጥ ሳለ] አንድ ቀን እታሰር ይሆን እያለ መስጋቱ አይቀርም ፡፡ ለዚህም ይመስለኛል ፕሮፌሰር መስፍን ወ/ማርያም በአንድ መጽሐፋቸው ላይ ሰው ነገረኝ ብለው የኢትዮጵያ ሕዝብን በሦስት የመደቡት፡- የታሰረ፣ ታስሮ የተፈታ እና ወደፊት የሚታሰር በማለት፡፡ እርግጥ ዞን ዘጠኝ ‹‹ሐሳቡን መግለጽ ፈርቶ ዝም ያለ ሁሉ እስረኛ ነው›› ብሎ መደምደም ሦስቱም ምድብ አንደኛው ውስጥ ያጠቃልለዋል ‹‹የታሰረ›› በሚል፡፡ ዞን ዘጠኞች ጦማራችንን በከፈተን በሁለት ሳምንት ሲታገድብን እና ሌላ ስንከፍት ግና መጨረሻ ላይ ታጋቾቹ እኛ እንደምንሆን እናውቅ ነበር፡፡ ያንን የሚያረጋግጥ ተደጋጋሚ የደህንነቶች ክትትል እና ምልክቶች ስለደረሱን መታሰራችን ማስደንገጡ ባይቀርም ያልተጠበቀ ግን አልነበረም፡፡
እስሩ በክትትሉ የተገኘነውን ስድስት የዞን ዘጠኝ አባላት እና ሦስት ጋዜጠኛ ጓደኞቻችንን መሆኑን በተለይ የጋዜጠኞቹ [ቢያንስ ለእኛ] ያልተጠበቀ ነበር ማለት ይቻላል፡፡ የኋላ ኋላ ስንመለከተው ግን በእኛ አስታኮ እነሱንም ማሰሩ የታሰበበት ዘመቻ እንደሆነ መገመት አይከብድም፡፡ እኛን በቁጥጥር ስር የማዋሉ ሒደትም ቢሆን በቅጡ የታሰበበት ነበር ሁላችንም (ከአስማማው በቀር) ከቀኑ በ11፡00 ገደማ በያለንበት ስንያዝ አስማማው በማግሥቱ ታስሯል፡፡  ሌሎቻችን ቤታችን በሚፈተሸበት ሰዓት ሕጉ የሚፈቅድበት ሰዓት(12፡00) አልፎ ነበር፡፡ በቁጥጥር ስር ካዋሉን በኋላ የሕገ-ወጥ አያያዝ ሰለባ የመሆናችን ሂደት የሚጀምረው ከዚህ ነው፡፡

ማዕከላዊን በክፉ ስሙ ቀድሞ ለሚያውቀው ሰው ግቢውን መርገጥ በራሱ ልብን ያርዳል፡፡ ሆኖም በልቤ /ጓደኞቼም እንደእኔ ሳይሰማቸው አይቀርም/ አንደኛ እኛ ጸሐፊ እንጂ ወታደር ወይም ሰላይ ባለመሆናች፣ ሁለተኛ መቼም ከበፊቱ የተሻለ ሰብዓዊ አያያዝ ሳይኖርም አይቀርም የሚል የዋህ ተስፋ በማሳደሬ ብዙም አልተሸበርኩም ነበር፡፡ የገባሁ እለት ከታሳሪዎች በተሰጠኝ ማብራሪያ ‹‹ሳይቤሪያ›› መግባቴን አወቅኩ፡፡ ከዚያ የ HRW-They want confession የተሰኘ ሪፖርት ላይ የተፃፉ ነገሮች ሁሉ ትክክል መሆናቸውን ለመረዳት የፈጀብኝ ከአንድ ሳምንት ያነሰ ጊዜ ነበር፡፡

ምርመራ ማዕከላዊ ስታይል
ምርመራ በማዕከላዊ ከብልጠት ይልቅ ጉልበት ይበዛበታል፡፡ መርማሪዎቹ የምርመራ ችሎታቸው ተጠርጣሪውን የተጠረጠረበትን ጉዳይ ከማውጣጣት ይልቅ የምርመራ ችሎታ እንዳላቸው ለማሳመን የሚጥሩበት ጊዜ ይበዛል፡፡ ይህም አልሰራ ሲል ጥፊ፣ ካልቾ፣ ከአቅም በላይ ስፖርት ማሰራት እና ግርፋት ድረስ ይዘልቃሉ፡፡ ይህ እንግዲህ እኔ ላይ ከተፈራረቁብኝ አምስት መርማሪዎች እና ሌሎችም አብሮ ታሳሪዎቼ ከነገሩኝ የተረዳሁት ነው፡፡ እርግጥ ሌሎች ‹‹እርቃንን ቁጭ ብድግ›› የሰሩ ተጠርጣሪዎችም ገጥመውኛል፡፡ ከባባድ ቅጣት (ወፌ ላላ ግርፋት፣ ጥፍር መንቀል) የደረሰባቸው ሌሎች ታሳሪዎች አብረውኝ የታሰሩ ቢሆንም ይህ የተፈፀመባቸው ግን ወደማዕከላዊ ከመምጣታቸው በፊት  ነው፡፡ ከነዚህ መካከል የሀሮማያ ዩኒቨርስቲ ተማሪዎች ይገኙበታል፡፡ የሚገርመው በዚህ ዓይነቱ ምርመራ የሰጡት ቃል ለማመሳከርያ ማዕከላዊ መምጣቱ ነው፡፡ በተመሳሳይ መልኩ ወደማዕከላዊ ከመዛወራቸው በፊት ከባድ ቅጣት የተቀጡበትን ቦታ የት እንደሆነ እንዳያውቁ አይናቸው ተሸፍኖ ሲንቀሳቀሱ የነበሩ እሥረኞችም መኖራቸው ነው - የደርግን ‹‹ቤርሙዳ›› ያስታውሳል!

እናም በሚያዋርድ እና ክብርን በሚነካ ስድብ በሚያስፈራ የቤቱ (የማዕከላዊ) ጥላ እና ኃይል በተቀላቀለበት የምርመራ ሂደት የተከሳሽ ቃላችንን ሰጠን፡፡ ቃላችን መቶ በመቶ እውነት አልነበረም፡፡ ጫናው በበረታ ቁጥር መስማት የሚፈልጉትን ‹‹ዓመፅ ለመቀስቀስ ፈልገን›› የመሳሰሉ በራስ ላይ ፈራጅ (Self-incriminating) ሐረጎችን እየተናገርን ነበር፡፡ ያም ግን ለመርማሪዎቻችን በቂ አልነበረም፡፡ ስለዚህ በሚጽፉበት ሰዓት እያንዳንዷን ‹‹ሠራን›› ያልነውን ሁሉ ሊያስከስሰን በሚችልበት ሁኔታ እየገለበጡ እና እየበጠበጡ ፃፉት፡፡ አንዳንዶቻችን እየተከራከርን ሲያቅተን ፍርድ ቤት ይፍታው ብለን ፈረምን፣ቀሪዎቻችን የቻልነውን ያህል ተደብድበንበት ፈረምን፡፡ ‹‹ከተናገርኩት ቃል ውጪ አንድም ቃል አልፈርምም›› በሚል እስከመጨረሻው ታግሎ የተሳካለት አቤል ብቻ ነበር፡፡

በምርመራው ሂደት የተረዳነው ነገር ቢኖር የማዕከላዊ መርማሪዎች ብቃት (Intelligence) አርጩሜ ብቻ መሆኑን ነው፡፡ እኔ ምርመራ ሲባል ይመስለኝ የነበረው ፖሊሶች ተጠርጣሪዎችን ፈፀሙ ስለሚባለው ነገር በቂ መረጃ ይዘው ግፋ ቢል ለምንና እንዴት እንደፈፀሙት ማውጣጣት ነበር፡፡ ‹‹ዕድሜ ለማዕከላዊ›› የተረዳሁት ነገር ቢኖር ምርመራ ማለት ለካስ ‹‹የሠራኸው ወንጀል ምንድን ነው?አውጣት!›› ማለት ኖሯል- ማዕከላዊ ስታይል፡፡ ‹‹ነጻ ነኝ›› ቢሉ ሰሚ የለም፡፡ አንዴ ታስረሃል ወንጀል ሊገኝብህ የግድ ነው፤ ካልሆነ ይጋገርብሃል፡፡
አሁን ሳስበው ማዕከላዊ ፈርሶ በሥር-ነቀል ለውጥ እንደገና መቋቋም ያለበት ተቋም ነው፤ ቢያንስ በሁለት ምክንያት፡፡ አንደኛ የምርመራው ሂደት (በራሳችን ጉዳይ እንደተረዳሁት) ትዕዛዝ አስፈፃሚነት ይስተዋልበታል፡፡ ማለትም በመርህ የሚመራ አይደለም፡፡ ሁለተኛ ምርመራው እውቀት መር አይደለም፡፡ ይህ ደግሞ የአገሪቱን ደህንት አደጋ ውስጥ የሚጥል ጉዳይ በምርመራው ድክመት ሳይታወቅ ሊታለፍ ይችላል፡፡ ይህ ችግር የተከሰተው ደግሞ መርማሪ ፖሊሶቹ ከብቃት ይልቅ ለታዛዥነት የተመቹ ታማኞች ሆነው በመመልመላቸው ነው፡፡

‹‹ፍየል ወዲህ ቅዝምዝም ወዲያ››
በምርመራው ሂደት የተጨቀጨቅነውም ሆነ ተገድደን የፈረምነው ጽሑፎቻችንን የበይነ መረብ ዘመቻዎቻችንን፣ የወሰድናቸው ስልጠናዎችም ሆኑ አንዳንዶቻችን የሰጠናቸው ስልጠናዎች አመፅ ለማስነሳት መሆኑን ‹‹እመኑ›› በሚል ስለነበር የጠበቅነው ግፋ ቢል በወንጀለኛ መቅጫው አንቀጽ 238 ወይም 257 ሊከሱን አስበው ነው ብለን ነበር፡፡ ይሁን እንጂ የክስ መዝገቡ ሲመጣ ‹‹ሽብር›› ያውም ከአስራ አምሰት ዓመት እስከ እድሜ ልክ የሚያስቀጣ አንቀጽ 4 መሆኑን ሳውቅ በበኩሌ ሳቄ ነበር የመጣው፡፡

ማስረጃ ተብለው ከክስ መዝገቡ ጋር የተያያዙት በአብዛኛው ጽሑፎቻችን፣ የዘመቻዎቻችን፣ የጋዜጣ መግለጫዎች እና በተለያዩ ሥልጠናዎች ወቅት የተዘጋጁ የሥልጠና መመሪያዎች (Manuals) ናቸው፡፡ ከዚህ በተረፈ ከግንቦት 7 እና ከኦነግ ጋር ያገናኛችኋል የተባልነው በሦስት ‹‹ሰነዶች›› ነው፡፡ አንደኛው ናትናኤል ኢሜይል ውስጥ በጥቅምት 2001 ተልኮለት የተገኘ የግንቦት 7 የዜና መጽሔት ነው፡፡ ይህ እንግዲህ ገና የፀረ-ሽብርተኝነት ሕጉ አዋጁ ሳይወጣ፤ ግንቦት ሰባትም አሸባሪ ከመባሉ በፊት መሆኑ ነው፡፡ ሁለተኛ ሶልያና ቤት ተገኘ ተብሎ እናቷ ‹‹ቤቴ ውስጥ አልተገኘም፣አልፈርምበትም›› ያሉት እና ለግንቦት 7 ሕዝባዊ ኃይል ሰራዊት ምልመላ መመዘኛ ሰነድ ነው፡፡ ይህ የሶሊ የዘለቀ አቋም ለሚያውቅ ሙግት አያስፈልገውም፡፡ እኔ እንደውም ትዝ ያለኝ ከመታሰሬ በፊት የትዊተር ፕሮፋይሏ ውስጥ የነበረው ‹‹no for war›› የሚል መፈክር ነው፡፡ ሦስትኛው ደግሞ ማሕሌት ኮምፒውተር ውስጥ የተገኘው የኦነግ ፕሮግራም ነው፡፡ በርግጥ አብረው የተገኙት የሌሎች የኦሮሞ ፓርቲዎች ፕሮግራሞች ማስረጃ ተብለው አለመቅረባቸው መረዳት ብቻ - እሷም ለምን ፕሮግራሙን እንደያዘችው፤ እነሱም ለምን የኦነግን እንደመረጡ ያጋልጣልና የእመኑኝ ሙግት አያስፈልገንም፡፡ በመሰረቱ ሦስቱንም ‹‹ሰነዶች›› መያዝ ከቡድኞቹ ጋር ግንኙነት መመሥረት የሚሰሩትንም መውደድ ማለት አየደለም፡፡ ይህም ለመሪዎቻችን ባይታያቸውም እንኳ ለወገኖቻችን የጠፋቸዋል ብዬ አላስብም፡፡

ሌላውና በአስቂኝለቱ ተወዳዳሪነት የሌለው ውንጀላ ‹‹48 ሺሕ ብር በናትናኤል በኩል ተቀብለው ተከፋፍለዋል›› የሚለው ነው፡፡ ይህ ብር ፤‹‹አሸባሪ›› ከተባሉት ቡድኖች የተወሰደ እንዲመስል በሚያደናግር አገላለጽ የተጻፈ ቢሆንም የክስ መዝገቡ ውስጥ የተያያዘውና ገንዘቡ የመጣበት ደረሰኝ እንደሚያረጋግጠው የተላከው ከARTICLE 19 ነው፡፡ ይህንን ጨምሮ በእስር ላይ ለምትገኝ ጋዜጠኛ ቤተሰቦች መደገፊያ /ለእስረኛይቱም ማበረታቻ/ የተላከ መሆኑን ለመርማሪዎቹ በዝርዝር አስረድተናቸዋል፡፡ ይህንን እያወቁ ውንጀላውን ማኖራቸው እውነትም እኒህ ሰዎች ወንጀለኞች ናቸው ብለው አምነው ሳይሆን ‹‹ከቻልን አደናግረን እናስቀጣቸዋለን (የማይችሉበት ሁኔታ አይታየኝም)፣ካልቻልን ደግሞ በቀጠሮ ጊዜ እንገዛበታለን፣ ነጻ እስኪወጡም ቢሆን በእስር እናቆያቸዋለን›› የሚል ክፉ ምኞት ነው፡፡

… ሳታመኻኝ ብላኝ!
አህዩት ከታች አያ ጅቦ ከላይ ሆነው ወራጅ ውሀ እየጠጡ ነበር አሉ፡፡ ነገር ያማረው አህዩትን ‹‹አታደፍርሽብኝ›› ሲላት ነገሩ የገባት አህይትም ‹‹ሳታመኸኝ ብላኝ›› አለችው ይባላል፡፡ የኛም ነገር እንደዚያው ነው፡፡
ፖሊስ ሲይዘን እኛ ላይ ይህ ነው የሚባል የመክሰሻ መረጃ አልነበረውም፤ እንዲያውም ከስማችን በቀር የሚያውቁት ነገር አልነበረም፡፡ ሌላው ቀርቶ ከደህንነቶታቸው በአንዱ ልከንላቸው የነበረውን የጽሑፋችንን ስብስብ እንኳን ሳያነቡት ነበር የያዙን፡፡
አሁንም ማስረጃ ብለው ከክስ መዝገባችን ጋር ያያያዙት ቢያንስ በእኔ ግምት ዘጠና በመቶ የሚሆነው ‹‹ሰነድ›› እኛው ነፃ ያወጣናል ብለን የሰጠናቸው ጽሑፎቻችን ናቸው፡፡ በመርማሪዎቻችን ንግግር ውስጥ እኛ ላይ ወንጀል የማግኘት Desperate ፍላጎት አይተናል፡፡ ምናልባትም እንደገመትነው ቢያንስ እስከ 2007ቱ ምርጫ ድረስ ከማኅበራዊ ሚዲያ ገለል እንድንልላቸው ፈልገዋል፡፡ ከዚህ የተሻለም አማራጭ አልታያቸውም ይሆናል፡፡
በእስካሁኑ ሂደት የማዕከላዊን ለገዢው ፓርቲ ወገንተኝነት በዓይናችን አይተን አረጋግጠናል፡፡ ቀጣዩ ደግሞ የፍትሕ ሥርዓቱን በአደባባይ መፈተሽ ይቀረናል፡፡ ለአሁኑ ግን በቅርቡ እንፈታ ይሆን… የሚል ጥያቄ ‹ሕጋዊ› ሳይሆን መላ ምታዊ አማራጮችን እገምታለሁ፡፡
ኢህአዴግ ወይም የኢህአዴግ መንግሥት የሚያዘው ፖሊስ እኛን በቁጥጥር ሥር ሲያውለን ስለወንጀላችን ማረጋገጫ (ጠበቆች Beyond reasonable doubt) እንደሚሉት ዓይነት ባይኖረውም መቼም የሆነች ስህተት ሳላገኝባቸው አልቀርም በሚል ነበር፡፡ ይሁን እንጂ ወትሮም የተንቦረቀቀ የሚባለው የፀረ-ሸብርተኝነቱ አዋጅ ውስጥ የሚጥለን ነገር በቀላሉ ማግኘት አልቻሉም፡፡ አለመቻላቸው ግን የተነሱበትን እኛን የመክሰስ ዓላማ አላጠፋውም፡፡  የክስ መዝገቡን ሲያዘጋጁ አንድም የረባ ዐረፍተ ነገር ሳይጽፉ ይዘውን ፍርድ ቤት መቅረባቸው በራሱ አንድም የረባ ጥርጣሬና ማረጋገጫ እንደሌላቸው አመላካች ነው፡፡ ቢሆንም በቅርቡ ይለቁናል የሚል ግምት የለኝም፡፡ ለምን;

1ኛ. ኢህአዴግ በጣም የሚናደድባቸው እና ታሳሪውን በሚያዋርድ መልኩ ካልሆነ በቀር ከማያደርጋቸው ነገሮች ውስጥ አንዱ- አንዴ ያሰረውን ተቺውን ፤ ያውም ብዙ ደጋፊ ያለውን መፍታት ነው፡፡ ኢህአዴግ እንደልጅ እልህ ይጋባል ማለቴ ነው፡፡ (ይህንን ስል የእስራችንን ኢፍትሀዊነት የተመለከቱትን ጩኸቶች መጥላቴ አይደለም፤ ያለ እነርሱ መንፈሳችን አይጠገንም ነበር፡በአደባባይ የምናመሰግንበት ቀን ይመጣል)
2ኛ. መጀመሪያ የተጠራጠሩበት እና ኋላ የዋጧት ጥርጣሬያቸው፤ ማለትም (ምርጫውን ተከትሎ) አመፅ ማስነሳት በሚሉት ጉዳይ ላይ እቅድ እንደሌለን ቢያምኑም እንኳን ምናልባት እምነታቸው ከተሳሳተ Risk መውሰድ አይፈልጉም፡፡ ( መጀመሪያም የቀለም አብዩት ዶክመንተሪ አዝማሚያ ያስታውሷል)
3ኛ. ምንም እንኳን ዓመፅም፤ሽብርም  የማስነሳት ፍላጎትም አቅምም፤  እንደሌለን ቢያምኑም የገዥው ፓርቲ ጠንካራ ተቺዎች መሆናችንን ስለሚያውቁ እና ስላልወደዱልን ፍርድ ቤት በምንመላለስበት ረዘም ያለ ጊዜ ባለው እስር ወቅት ቢያንስ የእስርን ምሬት እንድንቀምሳት ይፈልጋሉ፡፡ ቅጣትን ጨርሶ በነፃ መለቀቅ እንደማለት፡፡
4ኛ. ኢህአዴግ መፍረድ አይፈራም፡፡

የወያኒዎች ድርጊት ለጊዜው ጅግንነት ይምሰላቸው እንጂ በኋላ ውርደቱ የከፋ ነው።

ወያኔ በገዛ እጁ እየገባባቸው ያሉ አዘቅቶች አሁንም እንደቀጠሉ ናቸው።
‪#‎Ethiopia‬ ‪#‎EPRDF‬ ‪#‎UDJ‬ ‪#‎Ginbot7‬ ‪#‎Blueparty‬ ‪#‎MinilikSalsawi‬
የወያኒዎች ድርጊት ለጊዜው ጅግንነት ይምሰላቸው እንጂ በኋላ ውርደቱ የከፋ ነው።
Minilik Salsawi (ምንሊክ ሳልሳዊ)

የወያኔ ባለስልጣናት በአውሮፓ እና በአሜሪካ በሚጓዙባቸው አገራት ላይ ከባድ ውርደትን እየተሸከሙ ነው። ይህ ጉዳይ ሳያሳስባቸው አልቀረም ፡፤ በዲያስፖራው ላይ ስብሰባ ተቀምጠዋል ውጤት አልባ መሆናቸውን አላወቁትም አሁንም። የመፍርክከሳቸው ነገር እየጨመረ በሄደ ሰአት አምባገነንነታቸው እየጎለበት ሲፋፋ የማይከስም መስሏቸው አሁንም የዲያስፖራውን ተቃውሞ በተመለከተ ለምን ብለው መጠየቅ እና ሕዝባዊ መልስ መስጠት ሲገባቸው እንዴት ተደፈርን ብሎ መሰብሰብ የትም አያደርስም የባሰ ነገሩን እያሰፉ ውርደትን ከመከናነብ ውጪ።
በዲያስፖራው የሚደርስባቸውን ውርደት ሲያስቡ ያሰሩትን መፍታት ሙስናቸውን ማስውገድ የኑሮ ውድነቱን ማስተካከል በሃገሪቱ የሰብ አዊ መብቶችን በተመለከተ ያሉትን ጥሰቶች ማስተካከል። ይህ እና የመሳሰሉትን ቀድሞ ማሰብ ያስፈልጋል ሃገር ውስጥ ለዜጋ ቀጋ ሆኖ ውጪው አገር ላይ አልጋ በአልጋ መሆን እንደማይቻል የመገንዘብ ግዴታ አለባቸው።
የወያኔ ሚዛን ያጣው አስተሳሰቡ ወደ ሌላኛው የ እዳ ክፍል ይዞት እየተመመ ነው። ጋዜጠኞችን የፖለቲካ ሰዎችን የሃይማኖት ምሁራንን ጦማሪያንን ወያኔ ያልያዘው ያልከሰሰው በነጻነት ሃሳቡን የገለጸ ዜጋ ማን ይሆን ? ? ? አሁን ደሞ ፊቱን ወደ ጠበቆች እያዞረ ነው። የኢትዮጵያን ህዝብ ከፋፍሎ እና በታትኖ ካለተከራካሪ ካለ አደግ ጊዜ ተጠር እና ካለሃግ ረግጦ ለመግዛት በፍርድ ቤት አቤት የሚሉ ጠበቆችን ለተቃዋሚዎችም ይሁን ለተበደሉ ዜጎች እንዳይቆሙ ማስፈራራት ጀምሯል። ካለሰብ አዊ መብት ተቆርቋሪ ዜጎችን አፍኖ ለመግዛት እና የስነልቦና ጫና በማድርግ መብት እንዳይጠየቅ የሚሰሩ አምባገነናዊ ስራዎች በስፋት እየተሰሩ ናቸው። ይህም ወያኔ በላዩ ላይ እየሰራ ያለው አደገኛ እዳ ነው።
ይህን አደገኛ ወያኒያዊ የአፈና አስተሳሰብ አስቀርቶ ህዝባዊ መፍትሄ መፈለግ ሲገባ ዜጎችን ሰበብ እየፈጠሩ በአሸባሪነት ስም ወህኒ ማጎር አያዛልቅም ፡፤ለጊዜው ጅግንነት ይመስላል እንጂ በኋላ ውርደቱ የከፋ ነው። ወያኔዎች ሊቋቋሙት የማይችሉት አዘቅት ውስጥ እንደገቡ የሚፈጽሙት ድርጊት ማሳያ በቂ ማስረጃ ነው። የኢትዮጵያ ማሕጸን በቂ እና የተማረ ሃይል የመፍጠር አቅሙ ሰፊ እንጂ ጠባብ አይደለም የታሰሩት ሁሉ ባይፈቱን እነሱን ሊተኩ ያዉም በ እጥፉ ሊያጥፉ የሚችሉ ሃይሎች በየጊዜው ከ እናት ሃገር ማሕጸን ይወለዳሉ። ወያኔን እንቅልፍ የሚነሱ ኢትዮጵያውያን አሁንም እየተፈጠሩ መሆኑን ወያኔ ሊገንዘብ ይገባዋል። በሃይል የህዝቦችን ጥያቄ አዳፍናለሁ ማለት ራስን አዳፍኖ ማስቀረት እንደሆነ ወያኔ ሊረዳው ይገባል። አሁንም ትግሉ ይቀጥላል ።